Isin Karaca
Resmi Web Sitesi

Yeni bir zamana gözlerimi açtığım andan itibaren dünden kalan tüm acıları vede hüzünleri orada bırakmak üzere başlıyorum yeni güne; ya da öyleydi…

Insan çok mutlu iken bilmez acının sadece bir kapı ötede olduğunu ya da olabileceğini. Hep o mutlu anda kalmak isteriz. Unutmamak isteriz tenimizin gerçek özgürlüğünü. Hayatımızın en derin noktasına kadar işler sevinçlerimiz, herşey daha güzel geliyor baktığın mevkiden.
» Yazının devamı «

Erkekleri ve kadınları ayıran nokta ne?

Son dönem kendime sorduğum şapşal soruların biri bu! Cevabını bilemediğim için kafadan salladığım cümle şöyle oluyor. “Sayın Karaca; böyle bir nokta yok! Varsa sen göremiyorsun! Göremediysen körlüğünden mi? Yoksa gerçekten sana bu aralar “bak” gelmedi mi? Yok yok, geçici “nokta” görememe körlüğünden kaynaklanan bir hastalık geçiriyorsun! Evet, bu daha iyi geliyor bana! Niye mi? Açıkçası bunun cevabı bende değil!
Belki de hiçbir şey çözmek istemiyorum.
» Yazının devamı «

Aşk; ne tuhaf bir duygu! Mutluluğu kadar acısı da var. İnsanı karıştırıyor, bulandırıyor hatta alt üst ediyor ama her şeye rağmen yaşıyoruz. Her şey monoton olsa da sabah uyanıp yeni bir güne “merhaba” diyoruz. Baş etmeye çalışıyoruz günle…

Herkesin kişisel gelişim zamanı vardır. Yaşadığım hiçbir duygudan pişman değilim. Bana gelişinle gidişinin arasında kocaman bir insan var ama unutma ey aşk, bende büyüdüm, sınadım içimdeki fırtınayı, hissettim yalnızlığı, hazmettim gidişini. Su kadar sakin durmaya çalışsam da içim böbürleniyor bazen. Kim bilebilir, belki de büyüdükçe ayrı yollara düştük. Farkına varmadan zarar verdik. Karşımızdaki yüce duyguyu zapt etmeye çalışırken birbirimizi hapsettik. Kimse üzülmesin diye konuşmadık, hep sustuk… Kaybetme korkusu işte. İnsanı susturuyor. Kimse sevinmesin diye de aynı numarayı çektik! Ama aşk işte insana tuhaf şeyler yaptırıyor. Sen şimdi beni düşünme, ben gayet iyim. Alışıyorum sensiz uyumaya, yemek yemeğe, film izlemeye. » Yazının devamı «

Zaman öyle yavaş akıyor ki bu aralar.
Ya güne başlayamıyorum yada gece entersan bir şekilde bitmiyor.
Üzerimde tuhaf bir durgunluk var, ben bile korkuyorum bu duruşumdan.
İçimdeki şeytanın böyle sessiz kalmasını istiyorum çünkü nefret duygum hiç olmadı ama biliyorum ki zorlasam o da uyanacak.
Gözümü kapatıp çok uzun bir uykuya dalmak istiyorum.
Hani sabah uyandığınızda, “oh be ne güzel uyudum” dedirten ve güne hızla başlamamızı sağlayan o derin uykulardan istiyorum, daha doğrusu özlüyorum…
Ama nafile. Yatak bana bile büyük geliyor. Bir sağda bir solda uyumayı deniyorum ama olmuyor.
Kalkıyorum, televizyonu açıyorum, bir bardak süt içiyorum, etrafımda kalan “bize” bakıyorum… ama sadece bakıyorum.
Birşey hissediyorum ama tepkisizim, sanıyorum bu duygunun tanımı hala bende mevcut değil.
Artık ağlayamıyorum. Ağlayacak bişey kalmamış gibi davranmak istiyorum yada.
Arkadaşlarım sağolsun. Hepsi yanımda. Herkes bişey demek istiyor. Kendimi iyi hisetmemi istiyorlar.
Ben konuşmak istemesem de onlar konuşuyor. » Yazının devamı «

Herkese merhaba,

Açıkçası bu hafta ne yazacağımı bilemedim. Hışımla gelen yazar gazım aynı hışımla beni terk etti. Daha doğrusu sevgili Yasemin Pulat’la günlük konuşmamızı yaparken artık ufak ufak her gün yaz demesiyle ben bi korktum. Buna korku demekte yanlış sanki, “ayyyy ben hangisine yetişeceğim ve mesleğim neydi benim” sorguları arasında sıkışmış bir kadın duruyor karşınızda. Yasemin’in dediği gibi yapacağım ve kendimi bırakıyorum. Bakalım ne çıkacak. Ben de merak ettim.

» Yazının devamı «

Ey Aşk; Bana yapacağın her şey için hazırlıklıyım. Beni yerden yere vur, süründür hatta mümkünse en ciddi acıyı yaşat ki bende ucundan aşk yaşadım diyeyim.
» Yazının devamı «